من عاشقم اما ....

پیشنهاد مطالعه

کتاب خصائص الحسینیه شیخ جعفر شوشتری که اسم ترجمه فارسیش زیتونه

کتاب آه . بازنویسی شده مقتل نفس المهموم به صورت روایت گونه های کوتاه به قلم یاسین حجازی

مجموعه کتاب های سلوک عاشورایی حاج آقا مجتبی که هم کتاب خلاصه مباحثش در یک جلد هست و هم فلش کارتهاش در اومده

اما بیش از همه این ها آدم باید شعر بخونه قبل سفر. شعر باطن دار خوب. مثل رقعه برقعی. مثل آواز لال محمد سهرابی. مثل کتاب های لطیفیان. صرافان . قزوه و … شعر دل آدمو نرم میکنه…..

نقل از س.س

پ ن:مشتاق شنیدن و دیدن تجربه ها و پیشنهادها هستیم

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

اربعین......خواستنی ها

همه ماها یک سری حق و حقوق و به اصطلاح، «دین»به گردن داریم که شاید جبرانش در دنیا و با سبک و سیاق و چهارچوب مادی این جهانی،قابل جبران نیست و مافوق طاقت است.مثل …خیلی چیزها!

سفر کربلا و به طور خاص،اربعین،فرصت خوبی ست برای جبران این قسم،حقوق.

اسم آدم ها را بنویسید و ته ش هم یک «آن ها که حقی به گردنم دارند»بیفزایید و زیر قبه برایشان دعا کنید.یا که مثل من،بعد از دعا،اسم هایشان را بیندازید آن تو،که ساعاتی در کنار قبر اباعبدالله باشند به نیابت از مسمی هایشان.

و برایشان در پیاده روی سهم قرار دهید.هزار و چهارصدتا ستون،کفاف می دهد که برای همه شان دعا کنید و به نیابتشان ستون هایی را راه بروید

ثواب سفر را هدیه دهید به امامی،معصومی،حجتی …یا که محبوبی…که خود،اجر بدهد..مثل حضرت ام البنین روحی فداها

پ ن: برای من هم دعا کنید

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

احتیاط کنید

شکی نیست که اباعبدلله خود،مواظب زائرش هست و برتر،خداوند «خیر حافظا و هوارحم الراحمین»ولی این،دلیل بر بی احتیاطی نیست.عراق،همیشه درگیر یک سری مسائل امنیتی بوده. از صدام رها نشده،اسیر آمریکا شد و از آمریکایی ها رها نشده،با گروه های تکفیری دست و پنجه نرم می کند.خلاصه کلام برای حفظ سلامت سفر:

1گروهی حرکت کنید و اساسا تنهایی مسیر را طی نکنید.لطف مسیر به گروهی بودنش هست هم در این کار،برکت هست هم امنیت.

2قبل از غروب آفتاب،محل اسکان شب را در مسیر انتخاب کنید و مستقر بشوید.فقط و فقط به موکب و محل های کنار جاده اصلی بروید.

3از جاده اصلی حرکت کنید و از مسیر منحرف نشوید

4شماره تلفن مسولهای کاروان خودتان،شماره چند تا از بچه های کاروان و اگر سیم عراقی خریدید شماره خودتان و آدرس محل اسکان کربلا را همراه داشته باشید

5صدقه کنار بگذارید.ما به فضل خداوند امیدواریم و به رحمت واسعه اش در این مسیر،امیدوارتر.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حقی که از اربعین به گردنمان است

..خداوند فرمود هل یستوی الذین یعلمون و الذین لایعلمون

برابر است آنکه می داند با آنکه نمی داند؟

آنکه می بیند با آنکه نمی بیند؟

آنکه می رود کربلا با آنکه نمی رود؟!

آنکه حجت را بر خود تمام شده می یابد با آن دیگری؟…

می گفت اگر تا قبل از زیارت کربلا و اتمام حجت،عقوبت معصیتت،دو تا بود،بعد از زیارت می شود ..چند تا!اینکه منبع حرفش کجا بود و نقل چه مضمونی بود نمی دانم.ولی حق این است که بایست زائر و غیرزائر فرق بکند.

بعد از سفر،چشم و زبان و “جان"ش را از معصیت دور کند..و این دری را که از سر لطف ابی عبدلله برایش گشوده شده،نبندد!

خدایی ش،سفر کربلا یک پتانسیل بزرگ است که می تواند یک زندگی را از این رو به آن رو بکند.مسیر را عوض کند.چشم را باز کند…ولی چه بسا آن ها که پشت می کنند به این امکان!

گفتمش اباعبدلله به اندازه ظرفم،نعمت می دهدم.ظرفم هم که سوراخ است..گفت:اباعبدلله ظرفت را عوض می کند..و چقدر این جمله به من چسبید

اگر انتخاب شدی برای زیارت اربعین، بدان که بار ت-مسئولیتت سنگین تر شده.اینکه چطور بعد از سفر رفتار کنی

و چطور فضا را منتقل کنی به ندیده ها و نرفته ها

و حق را ادا کنی

و زکات دیده ها و شنیده هایت را بدهی

و دووور کنی خودت را، از آنچه تو را از این مسیر دور می کند

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

تربت امام حسین {ع}

روحی فداک یا اباعبدالله

تصاویر به رنگ خون شدن تربت مقدس ومنور حضرت سید الشهدا ( ع ) در موزه ی آستان حسینی

http://www.imamhussain.org/news/view.php?id=160

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

پیر مغان

مرید پیر مغانم زمن مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردی، او بجا آورد

در آخرین سالی که مرحوم دری در قید حیات بود، یک شب از دهه محرم (شب هشتم یا نهم) جوانی قبل از منبر از ایشان سؤال می کند که: مراد از این شعر چیست؟

مرید پیر مغانم زمن مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردی، او بجا آورد

مرحوم دری می گوید: جواب این سؤال را در بالای منبر می دهم تا برای همه قابل استفاده باشد .

ایشان در فراز منبر قضیه نهی آدم ابوالبشر از خوردن گندم و داستان نان جوین خوردن امیرالمؤمنین (ع) را در تمام مدت عمر بیان می نماید، و حتی این که آن حضرت در تمام مدت عمر ابدا نان گندم نخورد و از نان جوین سیر نشد . و سپس می گوید:

مراد از شیخ در این بیت، حضرت آدم (ع) است که وعده نخوردن از شجره گندم را در بهشت داد ولی به آن وفا نکرد و از امر خداوند سرپیچی نمود و گندم را تناول کرد . و مراد از پیر مغان حضرت امیرالمؤمنین (ع) است که در تمام مدت عمر نان گندم نخورد، و وعده عدم تناول از شجره گندم را او ادا کرده و به اتمام رسانید .
این مجموع تفسیر این بیت بود که وی برسر منبر شرح داد و منبرش را خاتمه داد .
قبل از پایان سال، مرحوم دری فوت می کند; در سال بعد در دهه محرم در همان شبی که این جوان سؤال را از مرحوم دری می کند، وی را در خواب می بیند که: مرحوم دری به نزد او آمد و گفت: ای جوان! تو در سال قبل در چنین شبی از من معنی این بیت را پرسیدی و من آن طور پاسخ گفتم . اما چون بدین عالم آمده ام، معنی آن، به طور دیگری برای من منکشف شده است:
+6
مراد از شیخ، حضرت ابراهیم (ع) و مراد از پیر مغان حضرت سید الشهداء (ع) است . مراد از وعده، ذبح فرزند است که حضرت ابراهیم بدان امر خداوند وعده وفا داد، اما حقیقت وفا را حضرت اباعبدالله الحسین (ع) در کربلا به ذبح فرزندش حضرت علی اکبر (ع) انجام داد .

فردای آن شب، این جوان در آن مجلس معمولی همه ساله مرحوم دری می آید و آن خواب خود را بیان می کند.

پ . ن :

1 - علت اینکه حضرت علی اکبر ( ع ) در لحظات آخر خدمت حضرت ارباب رسیدند و عرض کردند به من آب بدهید تشنه ام ! و حضرت فرمودند که زبانت را در زبان من بگذار و ببین من تشنه تر از تو هستم ! بنظر میرسد که این تشنگی ظاهری نبوده ( چون ایشان میدانستند که حضرت آب ندارند و اذیت کردن امام ( ع ) معصیت است ) و زبان در زبان حضرت گذاشتن مانند گذاشتن زبان امیر المومنین در زبان پیغمبر است که برای ایشان مسایل خاصی باز شد ! حضرت علی اکبر ( ع ) در لحظات قبل از شهادتشان مسائل خاصی برایشان توسط امام زمانشان منکشف شد و بعد رفتند . . . ( البته مبحث مفصلی است ودر یک پی نوشت نمیگنجد . صرفا یک اشاره بود )

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

اشعاری از علامه طباطبایی

ین اشعار راعلامه طباطبایی ( رض ) در تبریز در سال 1327یا 1328 ه.ش سروده اند و نسبت به خواندن آن در مجلس روضه هایی که در منزل اخوی مکرّم ایشان بر پا بوده، عنایت داشته اند.

گفت آن شاه شهیدان که بلا شد سویم                              با همین قافله ام راه فنا می پویم

دست همت ز سرای دو جهان می شویم                          شور یعقوب کنان یوسف خود می جویم

که کمان شد ز غمش قامت چون شمشادم

گفت هر چند عطش کَنده بُن و بنیادم                                     زیر شمشیرم و در دام بلا افتادم

هدف تیرم و چون فاخته پر بگشایم                                     فاش می گویم واز گفته خود دلشادم

بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

من به میدان بلا روز ازل بودم طاق                                           کُشته یارم و با هستی او بسته وِثاق

منِ دل رفته کُجاوُ وکجا دشت عراق                                       طایر گلشن قدسم، چه دهم شرح فراق

که در این دامگه حادثه چون افتادم

تا در این بزم بتابید مه طلعت یار                                              من خورم خون دل و یار کند تیر،نثار

پرده بدریده و سرگرم به دیدار نگار                                            نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار

چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

تشنه وصل اویم، آتش دل کارم ساخت                                  شربت مرگ همی جویم و جانم بگداخت

از چه از کوی توام دست قضا دور انداخت                               کوکب بخت مرا هیچ منجّم نشناخت

یا ربّ از مادر گیتی به چه طالع زده ام

لوحه سینه من گر شکند سمّ ستور                                   ور سرم سیر کند شهر به شهر از ره دور

باک نبوَد که مرا نیست به جز ذوق حضور                              سایه طوبی و دلجویی حور و لب جوی

به هوای سر کوی تو برفت از یادم

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

عرفان

عرفان امام حسین ( ع )

از مصیبت و شجاعت و نهضت و حماسه ی حسین (علیه السّلام) بسیارسخن به میان آمده است؛ ولی از

عرفان حسین (علیه السّلام) چیزی گفته نشده است. پیروان عرفان های کاذب باید از منظر عرفان به حسین

(علیه السّلام) بنگرند؛ ابتدا باید دید که حسین (علیه السّلام) در چه مقامی است؟ و پس از آن، باید به

چگونگی پیدایش کربلا نگریست؟

کسی که می خواهد سیر و سلوک إلی الله داشته باشد، باید صد منزل طی کند؛ در طی یک یا دو روز، انسان

ساخته نمی شود!

شخصی به حضرت آیت الله بهجت (رحمة الله علیه) گفت: یک سال است که تلاش می کنم،امّا به جایی

نمیرسم؟

حضرت آیت الله بهجت (رحمة الله علیه) در پاسخِ آن شخص فرمودند: هنوز که بیست سال نشده، شده؟!

بدن و روح انسان باید بزرگ شود و کوچک نماند.

همه اندرز من به تو این است

که تو طفلی و خانه رنگین است

در روایت وارد شده است که در دوران آخر الزمان، کودکان ریاست خواهند کرد؛ منظور روایت، کدام کودکان هستند؟

آنچه در عرفان مطرح است، این است که انسان از لحاظ جسمی زمانی به بلوغ می رسد که از او منی خارج

شود؛ ولی از جهت روحی زمانی بالغ می شود که انسان از منی خارج شود نه منی از انسان!

یعنی اینکه منیّت از انسان خارج شود و پیوسته نگوید: من! من! من!….

بالغ کیست؟ و به چه کسی بالغ می گویند؟ به امثال امام خمینی (رحمة الله علیه) که فرمودند:

نیستم نیست که هستی همه در نیستی است

هیچ! که در هیچ نظر فرمایی

آیا انسان با این “هیچ” سخن می گوید؟ نه! ولی خداوند با این هیچ در قرآن سخن گفته است! گاهی او را

نصیحت می کند؛ گاهی از او عصبانی می شود؛ گاهی او را بشارت می دهد؛ گاهی او را تشویق می کند و

گاهی نیز او را نوازش می کند.

برای رسیدن به بلوغ باید صد منزل طی شود: اوّلین منزل «یقظه» است و آخرین منزل «توحید» است. نحوه ی

طی کردن این منازل به صورت ترتیبی است و تا منزلی طی نشود نمی توان واردِ منزل بعدی شد.

با طی شدن این منازل است که قلب و روح و آرزوی انسان بزرگ می شود.

از مرحوم آیت الله قمشه ای پرسیدند: آرزویتان چیست؟ (برای شناختن کسی باید دید که آرزویش چیست؟)

ایشان گفتند: آرزویم این است که در کنار حوض کوثر با امیر المؤمنین علی (علیه السّلام) نهج البلاغه بخوانم.

پس از طی این منازل به منزل توحید می رسید که این منزل، آثاری به دنبال دارد، توحید چیست؟

توحید این نیست که خدا را یکی بدانید، توحید این است که با خدا یکی باشی!

نشانی داده اند اهل خرابات

که التّوحید إسقاط الإضافات

«اضافات» یعنی نسبت ها. یعنی اینکه انسان نگوید: خانه ی من! علم من! ماشین من! شعر من و… باید از اینها جدا شد. توحید یعنی اینکه انسان همه ی نسبت دادن ها به خود را حذف کند.

خداوند عزّ و جلّ می فرماید:«اَلْكِبْرِيَاءُ رِدَائِي‏» “همه چیز مال خداست؛ بزرگی نیز از آن ِخداست”

رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) می فرمایند:«إنّما یقول أنا،من یقول أنا الجبّار، أنا القهّار»"أنا (من) را کسی می گوید که جبار و قهار است”

اوّلین نشانه ی توحید، وحدت است به این معنی که خداوند ببیند نه انسان! خداوند بشنود نه انسان!

خداوندتصرّف کند نه انسان! آیا می توان به چنین مقامی برسیم که چشم و گوش خدا در زمین باشیم.

همچنانکه درخطاب به امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشّریف) می گوییم:«السّلام علیک یا عین الله، یا من نظره إلی سدرة المنتهی» “سلام بر تو ای چشم خدا! ای کسی که با یک نگاه سدرة المنتهی را می بینی!”

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: صف های نماز جماعت را درست و مرتّب کنید؛ من در حین نگاه کردن

به جلو، عقب را هم می بینم!

برو بفروش این چشمی که داری!

که در دیدن ندارد استواری

یکی چشمی دگر بی غشّ و بی عیب

به دست آور برای دیدن غیب

باید چشم و گوش و قلب و همه ی اعضاء این چنین باشد. قلب نیز باید قلبی باشد که بزرگ شده باشد.

دل گر به مذهبت به جز این گوشت پاره نیست

قصّاب کوی به ز تو داند بهای دل!

خداوند متعال می فرماید:« الْقَلْبُ حَرَمُ اللَّهِ … » “قلب، حرم خداست.”

پس اوّلین علامت توحید این است که خدا ببیند و بشنود و تصمیم بگیرد؛ و این همان مقامی است که حسین

(علیه السّلام) به آن رسیده است که در دعای عرفه می خواند:« اِلهى اَغْنِنى بِتَدْبيرِكَ لى عَنْ تَدْبيرى وَ

بِاخْتِيارِكَ عَنِ اخْتِيارى » “خداوندا مرا با اراده و تدبیرت از اراده و تدبیر خود بی نیازفرما!”

در کربلا هم همین وحدت موج می زند. زمانی که حضرت علی اصغر (علیه السّلام) در آغوش امام حسین

(علیه السّلام) در خون غوطه ور بود، امام حسین (علیه السّلام) فرمودند: «هَوَّنَ عَلَيَّ مَا نَزَلَ بِي أَنَّهُ بِعَيْنِ

اللَّه‏» “خدایا! این برایم آسان است، چون در مقابل چشمان توست!”

امّا در لشگر مقابل، اثری از توحید نیست. حضرت زینب (سلام الله علیها) بر روی تلّ زینبیّه فرمودند:«أمان موحّد

فیکم» “درمیان شما موحدی نیست؟”

امام حسین (علیه السّلام) هنگامی که از روی اسب به زمین می افتاد، دعای قربانی را خواندند: «بسم الله و

بالله» حسین (علیه السّلام) ابتدا چنین فرمودند: بسم الله و سپس کلمه ی اسم را که بین باء و الله فاصله

انداخته است را حذف کردند.

“توحید در این جمله موج می زند!”

امام علی (علیه السّلام) هنگام طواف در کنار کعبه مردی را دیدند که به دختری نگاه می کرد؛ حضرت به خاطر

آن کار به آن مرد سیلی زدند؛ آن مرد نزد عمر از حضرت علی (علیه السّلام) شکایت کرد؛ علی (علیه السّلام)

فرمودند: چون آن مرد در کنار کعبه حرمت را حفظ نکرد، به اوسیلی زدم؛ زیرا خداوند متعال فرموده است: «لَا

تحُلُّواْ شَعَائراللَّهِ » “شعارهای الهی را حلال نکنید”

عمر در جواب شکایتِ آن مرد گفت: «رأتک عین الله و ضربتک ید الله» “تو را چشم خدا دید و دست خدا زد!”

علی (علیه السّلام) چشم و دست خدا در زمین است.

امام حسین (علیه السّلام) می فرمایند: «إلهی رضی برضاک و تسلیما لأمرک» به چه دلیل امام حسین (علیه

السّلام) واژه ی تسلیم را به کار برده اند؟

بسیاری از منازل مربوط به این صد منزل هستند که با رسیدن به منزل توحید، معنایشان از بین می رود؛ یکی از

آن منازل، «تفویض» است. تفویض یعنی واگذار کردن.

تحت هیچ شرایطی در کربلا، امام حسین (علیه السّلام) خود را به خدا واگذار نکردند؛ نفرمودند:"خدایا! خود و خانواده ام را به تو می سپارم!”

معنای تفویض این است که هنوز چیزی نزد خود داری؛ پس تفویض مرتبه ی پایینی است.

منزل “توکّل”، یکی دیگر از آن منازل است.

توکل یعنی وکیل گرفتن. یعنی خدایا! تو را وکیل می گیرم. یعنی اینکه خدایا! خود مالک هستم و تو را وکیل می

گیرم. مالک بودن یعنی تار و پود چیزی را دردست داشتن. حال آنکه تسلیم یعنی برای خود چیزی متصورنیستم و

مالک من و علی اصغر و خانواده و همه و همه، تنها خداست.

نشانه ی دیگر وحدت این است که تعلق نباشد.

امام حسین(عليه السلام) بعد از دفن کردن حضرت علی اصغر(عليه السلام) دامن خود را تکان

دادند، بدان معنا که دیگر هیچ تعلق و وابستگی نمانده است و همه چیزش را فدا کرده است.

کربلا مصداق استجابت این دعای حضرت بود:«إلهی حقّقنی بحقائق التّوحید»

حضرت آیت الله بهجت(رحمة الله علیه) می فرمایند: امام حسین(عليه السلام) حتی دین و سنت، اهل سنت را هم حفظ کرده است”

در دعای شهدای کربلا چنین می خوانیم: «السلام علیکم أیّها الذابّون عن توحید الله »

” سلام بر کسانی که از حریم توحید دفاع کردند”

شخصی از حضرت سجّاد(عليه السلام) پرسید: آیا شما پیروز شدید یا یزید؟ حضرت در جواب فرمودند: در هنگام اذان گوش کن، آن وقت خواهی فهمید.

در اذان می گوییم: «أشهدأن لا إله إلّا الله، أشهد أنّ محمّداً رسول الله، أشهدأنّ علیّا ولی الله» ولی آنها که نمی گویند. یعنی اگر کربلا نبود، توحید و رسالت نبود.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.